Specyficzne sosy
Włosi są znani w europie jako królowie sosów. Posiadają wielką ich różnorodność, podają je do niemal każdej potrawy, jednak wcale nie oni posiadają prym w tej dziedzinie. Polska kuchnia również obfituje w ten element kulinarny i – śmiem twierdzić – swym zróżnicowaniem znacznie przewyższa ofertę śródziemnomorskich narodów. Polskie potrawy oparte na mięsie miały jedną negatywną cechę, a mianowicie były bardzo tłuste. W procesie obróbki termicznej z mięsa wycieka tłuszcz, tworząc gęstą zawiesinę, w której pływa cała potrawa. aby umożliwić spożycie takiej potrawy, polscy kucharze zwykli łagodzić ten naturalny sos dużą ilością śmietany.
Śmietana była dostępna w każdym gospodarstwie ze względu na dość niską cenę, jednak nie była ona jedyną możliwością. Bardzo często do redukcji sosu używało się octu bądź wina. Dziś tradycja ta jest bardzo mało popularna, jednak w dawnej Polsce stanowiła podstawę kuchni. Bardzo popularną metodą otrzymywania gęstego, zawiesistego sosu było również dorzucanie do potrawy siekanej cebuli, która po rozgotowaniu zamieniała się w papkę i wchłaniała część tłuszczu, umożliwiając sprawne przełknięcie takiej potrawy. ostatnią, najmniej popularną metodą przyrządzania sosów, było dodawanie do gotującego się obiadu owoców takich jak jabłka, czy żurawina, w celu nadania daniu specyficznej kwaskowatości.